Πρέσες για τορτίγιες και πίτες
Σε αυτή την κατηγορία υπάρχουν χειροκίνητες πρέσες για τορτίγιες και πίτες, με ανακλινόμενη πλάκα διαμέτρου είκοσι ή είκοσι πέντε εκατοστών και με χειρολαβή τύπου μοχλού. Η διάμετρος της πλάκας ορίζει πόσο μεγάλη πίτα βγαίνει από την πρέσα, ενώ η μεγαλύτερη αντιστοιχεί στο μέγεθος των δέκα ιντσών. Η πρέσα ταιριάζει όμως κυρίως στη ζύμη καλαμποκιού, γιατί η σιταρένια μαζεύεται μετά το πάτημα εξαιτίας της γλουτένης. Και τη ζύμη πάτα την πάντα ανάμεσα σε δύο μεμβράνες, αλλιώς μένει κολλημένη στην πλάκα.
Πρέσες για τορτίγιες και πίτες
Σε αυτή την κατηγορία υπάρχουν χειροκίνητες πρέσες για τορτίγιες και πίτες, με ανακλινόμενη πλάκα πίεσης και χειρολαβή τύπου μοχλού, και μάλιστα σε δύο μεγέθη. Η αρχή είναι απλή, γιατί βάζεις το μπαλάκι ζύμης στη μέση, κατεβάζεις την πάνω πλάκα και την πατάς με τη χειρολαβή. Η χειρολαβή πολλαπλασιάζει στο μεταξύ τη δύναμη του χεριού, οπότε για εξίσου λεπτή πίτα χρειάζεσαι λιγότερη δύναμη από ό,τι με τον πλάστη. Οι πρέσες φτιάχνονται από χυτοσίδηρο, αλουμίνιο ή ξύλο, και ισχύει ότι όσο πιο ελαφριά είναι η πρέσα, τόσο πιο δυνατά πιέζεις τη χειρολαβή.
Το πρώτο είναι η διάμετρος της πλάκας, είκοσι ή είκοσι πέντε εκατοστά. Η μικρότερη πλάκα είναι είκοσι εκατοστών, δηλαδή περίπου οκτώ ιντσών, και ταυτόχρονα το πιο συνηθισμένο μέγεθος πρέσας γενικά. Η μεγαλύτερη έχει είκοσι πέντε κόμμα τέσσερα εκατοστά, δηλαδή στο μέγεθος των δέκα ιντσών, και πάνω της βγάζεις και βάση πίτσας ή ψωμί πίτα. Η πίτα από την πρέσα δεν βγαίνει ποτέ μεγαλύτερη από την πλάκα, οπότε διάλεξε το μέγεθος ανάλογα με το τι θα γεμίσεις.
Το δεύτερο είναι η ζύμη καλαμποκιού απέναντι στη σιταρένια. Η μάσα καλαμποκιού δεν έχει γλουτένη, οπότε απλώνεται κάτω από την πλάκα και μένει σε λεπτό δίσκο, και ακριβώς γι’ αυτό επινοήθηκε η πρέσα. Η σιταρένια ζύμη έχει γλουτένη, και αυτή μαζεύεται πάλι μετά το πάτημα, γι’ αυτό οι σιταρένιες τορτίγιες συνήθως ανοίγονται με τον πλάστη. Αν θέλεις παρ’ όλα αυτά να τις πατήσεις, άσε τη ζύμη πρώτα μισή ώρα να ξεκουραστεί, για να υποχωρήσει η γλουτένη.
Το τρίτο είναι η μεμβράνη ανάμεσα στις πλάκες. Η κλασική πρέσα θέλει πάνω και κάτω από τη ζύμη διαφανή μεμβράνη, λαδόκολλα ή κερωμένο χαρτί, γιατί αλλιώς η ζύμη κολλάει και τη σκίζεις όταν σηκώνεις την πλάκα. Ως παρενέργεια η ζύμη δεν αγγίζει καθόλου την πρέσα, οπότε μετά τη δουλειά δεν υπάρχει τίποτα για πλύσιμο. Οι νεότερες πρέσες έχουν αντικολλητική επίστρωση και δεν ζητούν μεμβράνη, μόνο που οι ξύλινες λαδώνονται αντ’ αυτού με ορυκτέλαιο, επειδή το φυτικό λάδι με τον καιρό ταγγίζει.
Το τελευταίο είναι ότι η πρέσα μόνο σχηματίζει και το ψήσιμο μένει σε σένα. Από την πρέσα πέφτει ωμός δίσκος, που έχει ακόμη μπροστά του ένα καυτό στεγνό τηγάνι, και μόνο εκεί γίνεται τορτίγια. Η πρέσα αντικαθιστά λοιπόν τον πλάστη και το μάτι, όχι το τηγάνι, και υπολόγισέ το όταν διαλέγεις τον υπόλοιπο εξοπλισμό.